Boek Nederlands

De goede zoon : roman

Rob Van Essen (auteur)
In ‘De goede zoon’ trekt Rob van Essen de lezer een omgeving in die dystopische trekken vertoont en tegelijk angstaanjagend herkenbaar is. In een wereld waar invoering van het basisinkomen heeft gezorgd voor lethargie en stijgend museumbezoek reizen twee mannen af naar het zuiden met een geheime opdracht. De een kent het echte doel van de reis. De ander heeft net zijn moeder begraven. Samen gaan z
Titel
De goede zoon : roman
Auteur
Rob Van Essen
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Atlas Contact, 2018
381 p.
ISBN
9789025453411 (paperback)

Ook in de collectie als:

Boek: Nederlands (andere uitgaves)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

Ontsnappen aan de toekomst

Roman. Hoever zijn we in deze post-post-postmoderne tijden eigenlijk van onszelf verwijderd geraakt? Die vraag stelt Rob van Essen in zijn nieuwe roman De goede zoon.

De Nederlandse auteur Rob van Essen roept in De goede zoon een wereld op die op tal van punten nog zeer herkenbaar is, maar in het hart van het verhaal is niets meer wat het lijkt.

Twee mannen, een jaar of zestig oud, rijden met een auto naar het zuiden. Slechts een kent het doel van de reis. De ander, de naamloze schrijver die het verhaal vertelt, kijkt wat lethargisch om zich heen. Het leven overkomt hem al jaren en nu zijn moeder net is overleden, is zijn grip op het bestaan niet fermer geworden. Hij heeft bijvoorbeeld pas in tweede instantie door dat zijn reisgezel een ontheffing moet hebben gekregen voor de benzineauto waarin ze hebben plaatsgenomen. Om hen heen ziet hij voornamelijk zelfrijdende elektrische vehikels. Zo heel veel woon-werkverkeer is er overigens niet meer. Sinds de invoering van het basisinkomen schuifelen de mensen liever door musea, gaan ze op pelgrimage, of hebben ze zich massaal gestort op het schrijven van die ene roman die ze in zich denken te he…Lees verder

Onderhoudende reflecties in absurdistisch decor

Een 60-jarige man die samen met een oude vriend een reis maakt en onderweg herinneringen ophaalt aan zijn jeugd, zijn jonge jaren in Amsterdam en zijn pas overleden moeder. Dat is de vrij conventionele premisse van De goede zoon van Rob van Essen (1963). Maar maak van die zestiger een schrijver van plotloze thrillers, van die vriend een neusloze man die zich Lennox laat noemen, van hun reis een geheime missie en zet die herinneringen aan de goede oude tijd in schril contrast met een dystopisch hier en nu, waarin snelwegen oneindig zijn, auto's zelfrijdend, steden naamloos en robots ironisch, en het wordt allemaal een stuk grotesker.

En toch ook weer niet. Want bij Van Essen kan een scène waarin de schrijver met een auto neukt ('we zijn er bijna', jubelt de autorobot) even geloofwaardig zijn als die waarin hij aan het sterfbed van zijn moeder zit. Hij moet niet alleen van haar afscheid nemen, maar ook van de tijd die ooit de zijne was. De 'stilzwijgende vanzelfsprekendheid' van zijn vertrouwde omgeving is veranderd, in kleine stapjes, totdat alles onherkenbaar anders geworden is. Dat kan dit soort observaties opleveren: 'Ik ben opgegroeid met gedachtegoed dat rechtstreeks uit de zeventiende eeuw kwam en ben zojuist uitgelachen door een robot.'

Het verhaal dat de schrijver vertelt is doordrongen van nostalgie maar is geen sentimenteel vroeger-was-alles-beter-relaas; eerder een analytische beschouwing. Hoe worden herinneringen aangemaakt en waar vind je ze weer terug? Hoe verwerk je het voorbijgaan van de tijd? Hoe kun je elke dag weer dezelfde zijn maar na veertig jaar ineens heel iemand anders? Wi…Lees verder

Wat blijft er later over van ons ik?

Hyperbewuste schrijver neemt alle invallen onderweg mee in zijn SF-verhaal.

Rob van Essen (1963) beweegt zich op een in de Nederlandse literatuur tamelijk ongebruikelijk terrein, dat van de fantasy en de SF. De laatste tijd verschijnen er wel meer toekomstromans, bijvoorbeeld 'Klont' van Maxim Februari, maar dat zijn eerder rationeel doordachte toekomstvisioenen dan wilde fantasieën. Van Essen moet het eerder van zijn verbeelding hebben, zijn werk herinnert aan dat van Murakami en Paul Auster en het doet soms ook een beetje denken aan James Bond en Startrek. In zijn vorige roman, 'Winter in Amerika', husselde hij waarheid en verzinsels op een intrigerende en vooral vanzelfsprekende manier door elkaar, zodat je als lezer eigenlijk niet wist in welk universum je je bevond.

Ook in 'De goede zoon' lijken we ons in parallel-universums te bevinden. De hoofdpersoon, ik, heeft een volkomen normaal verleden, geboren in Amstelveen bij gelovige ouders, verhuisd naar Rijssen, onafgemaakte middelbare school, toch kunstgeschiedenis gestudeerd, zorgt de laats…Lees verder