De elfjarige Vince heeft last van black-outs. Wanneer zijn pleegouders ontvoerd worden door weerwolven, krijgt Vince hulp van vampiers. Die vertellen hem dat hij een vampierwolf is en dat hij is uitverkoren om de weerwolven te vernietigen voordat ze de macht op aarde grijpen. Maar Vince ontdekt dat het de vampiers zijn die de macht willen en dat ze Vince zullen doden nadat hij de weerwolven uit de weg heeft geruimd. De weerwolven willen Vince vermoorden omdat zijn soort niet mag bestaan. Vince moet het dus opnemen tegen zowel vampiers als weerwolven. De vampiers ontvoeren Vince’ jongere broer en vriendinnetje. Met de hulp van het vampiermeisje Yelena slaagt hij erin ze te redden. Nu rest alleen nog de vraag hoe het verder moet.
Vampierwolf blinkt uit in oppervlakkigheid. De personages — ja, zelfs de hoofdpersonages — zijn lege hulzen. Er wordt geen enkele moeite gedaan om een mythologie uit de grond te stampen om de vampiers en weerwolven te kaderen. In plaats daarvan krijgen we haastig vertelde clichés, een hoop vraagtekens en duidelijke inconsistenties.
Een creatuur zoals de vampierwolf biedt mogelijkheden, maar daar gebeurt in dit verhaal weinig mee. Enkel komen we te weten dat een vampierwolf het resultaat is van een vampier en een weerwolvin, dat hij niet mag bestaan wegens de onenigheid tussen de twee groepen nachtwezens en dat hij sterker is dan alle vampiers en weerwolven bij elkaar. Handig, dat laatste. Vince’ gemak om al zijn vijanden te verslaan zuigt dan ook alle spanning uit het verhaal, no pun intended.
Alles gaat eigenlijk te gemakkelijk in dit boek. Vince aanvaardt en verwerkt de meest traumatiserende gebeurtenissen zonder al te veel moeite. En soms zijn de redenen voor bepaalde beslissingen te flauw voor woorden. Zo hebben de weerwolven Vince’ ouders ontvoerd omdat Vince door zijn verdriet fysiek zwak zou zijn en dus een gemakkelijkere prooi — wat een redenering.
Het moet wel gezegd: er zit veel vaart in dit boek. Het is één en al actie en, al dan niet voorspelbare, plotwending. Hier en daar een adempauze had echter veel goedgemaakt. Nico De Braeckeleer vindt het ook nodig om elke oorzaak-gevolgrelatie haarfijn uit te leggen. Want als iets impliciet blijft, dan begrijpen de lezers er volgens hem ongetwijfeld niets van.
Het beste aan Vampierwolf zijn de illustraties van Steven Dhondt. De tekeningen zijn gemaakt in grijstinten en scheppen daardoor de juiste sfeer. Ze bestrijken telkens een hele bladzijde, maar worden spaarzaam gebruikt. Hierdoor zijn ze verrassend en krachtig.
Wie een huiveringwekkend en goedgeschreven vampierverhaal wil lezen, zoekt dus beter verder. [Lore Douws]

De 11-jarige Vince lijdt aan de ‘vampierziekte’ waardoor hij overgevoelig is voor zonlicht. En sinds kort heeft hij black-outs waarna hij naakt op de meest vreemde plaatsen wakker wordt. Wanneer zijn ouders op een dag worden ontvoerd, gaat hij hen zoeken. Vince blijkt een kruising te zijn tussen een weerwolf en een vampier. Volgens de vampiers willen de weerwolven hem doden om de macht over de mensheid over te nemen. Daarom hebben zij zijn ouders ontvoerd. De weerwolven willen hem inderdaad doden, maar dat is omdat hij geen echte weerwolf is. Het zijn de vampiers die de macht willen overnemen. Spannend vampierverhaal met veel bloed en actie. Het uit achttien hoofdstukken bestaande boek is voorzien van enkele clichématige zwart-witillustraties die het griezelige karakter versterken. Door de vele opeenvolgende acties leest het verhaal als een trein. Eenmaal wordt er een naam verwisseld. Op het spannende, nachtblauwe omslag staat Vince in zijn vampierwolf-gedaante. Geschikt voor griezelliefhebbers vanaf ca. 10 jaar. Eerder verscheen ‘VampierVirus’*.

De elfjarige Vince weet niet wat hem de laatste tijd overkomt. Hij wordt geplaagd door black-outs die steeds veelvuldiger voorkomen, waarna hij telkens naakt op een vreemde plek wakker wordt. Misschien houdt het verband met de porfyrie, de zogenaamde vampierenziekte, waardoor hij niet tegen zonlicht kan. Als enige tijd later zijn adoptieouders spoorloos verdwijnen is dit het begin van een heuse nachtmerrie. Samen met zijn kleine broertje Boris vlucht Vince naar het huis van zijn vriendin Linde en diens moeder, de politiecommissaris. Zelfs hier is Vince niet veilig. Hij ontmoet Yelena, die hem meeneemt naar het hol van de vampieren en hun leider Germon. Zij vertelt hem dat hij de zoon is van een vampier en een weerwolf. De bijzondere krachten waarover Vince beschikt, zullen worden ingezet om hun aartsrivalen, de weerwolven, uit te schakelen. Vince komt terecht in een eeuwenoude vete tussen vampieren en weerwolven met in de slotscene een hevig gevecht met als inzet zijn vriendin Linde …
In de eindeloze stroom van boeken rond vampieren en weerwolven is deze Vampierwolf geen hoogvlieger met een eerder voorspelbaar verhaal. Opvallend is de hoeveelheid bloed die in dit boek vloeit en de stroom van gruwelijke gebeurtenissen die elkaar naadloos opvolgen (en de lezer naar adem doen happen). Anderzijds is dit boek uniek in zijn genre gezien het zich richt op een doelgroep van negen- à tienjarigen die tot nu weinig aanbod kenden rond dit thema.
De cover van het boek is ronduit angstaanjagend (lelijk?) waarbij nauwelijks kan vermoed worden dat onder de huid van dit gedrocht een elfjarige jongen schuilt. Het boek leest vlot weg omwille van het grote lettertype en een beperkt aantal zinnen per pagina.
De auteur van dit boek is werkzaam voor Studio 100 en schreef in het verleden al scenario's voor tv-series zoals FC De Kampioenen.