Boek Nederlands

De arenden stinken

Lutz Bassmann (auteur), Katrien Vandenberghe (vertaler)

De arenden stinken

Lutz Bassmann (auteur), Katrien Vandenberghe (vertaler)
In de reeks:
In een postapocalyptisch landschap ontdekt een man dat zijn gezin bij een bombardement is omgekomen en hij vertelt via zijn buiksprekersstem en een lappenpop zichzelf verhalen in afwachting van zijn eigen dood.
Titel
De arenden stinken
Auteur
Lutz Bassmann
Vertaler
Katrien Vandenberghe
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Les aigles puent
Uitgever
[Bleiswijk]: Uitgeverij Vleugels, © 2019
141 p.
ISBN
9789078627807 (paperback)

Besprekingen

Reis naar het einde van de nacht

Roman. Hoe donker het ook wordt in de wereld, er is nog altijd de kracht van het woord. Dat is het enige lichtpunt in deze knappe, maar inktzwarte roman van Lutz Bassmann.

Het omslag rond De ­arenden stinken is zwart als de nacht, bijna even zwart als het wereldbeeld van de auteur. Lutz Bassmann is een van de vele aliassen van Antoine ­Volodine, een Fransman die onder een heleboel identiteiten opereert. Zijn virtuele alter ego's heten Lutz Bassmann, Manuela Draeger of Elli Kronauer, hij vormt in zijn dooie eentje een schrijverscollectief dat de voorbije 35 jaar een hoogst origineel oeuvre bij elkaar heeft geschreven. Nieuw is dat procedé niet. Fernando Pessoa, Stendhal, Borges en Romain Gary bedienden zich al van heteroniemen, maar Volodine is de enige die een heuse stroming in het leven heeft geroepen. De spelregels van het postexotisme heeft hij toegelicht in Le post-exotisme en dix leçons, leçon onze (1998). Zijn literaire schizofrenie dient een ethisch en politiek ideaal: komaf maken met het ego van de individualistische schrijver. Zijn werk is zo krankzinnig dat het wel geniaal moet zijn, maar tot voor kort was niet …Lees verder

Lutz Bassmann is één van de schrijversnamen van de Franse auteur Antoine Volodine (ook weer een pseudoniem). Hij schrijft 'postexotische' romans, een moeilijk te catalogiseren genre dat zich kenmerkt door een postapocalyptisch landschap met ontheemde personages. Dat kunnen mensen zijn, maar ook mensachtigen of dieren, en ze kunnen even goed ondergronds leven als in getto's of concentratiekampen. In deze roman komt Gordon Koum terug in zijn stad, maar die is platgebombardeerd en totaal uitgebrand en daarbij is zijn hele gezin omgekomen. Koum gaat zitten op een rotsblok en geeft zich over aan de nucleaire straling. Zijn enige metgezellen zijn een oude lappenpop en een dood roodborstje. Met behulp van zijn buiksprekersstem laat Koum hen verhalen vertellen, om de tijd tot zijn dood door te brengen. Die vaak surrealistische verhalen gaan over krankzinnige profeten, bootvluchtelingen, mensen die in het puin ingesloten zitten of vreemde vogelachtige wezens. Geen traditionele roman dus en zék…Lees verder