Een bejaarde weduwe klopt op een dag aan bij een verre buurman met de vraag of hij misschien ’s nachts bij haar willen komen slapen, zonder bijbedoelingen. De even oude weduwnaar overdenkt zich niet lang en belt iedere avond bij haar aan om samen te eten, te babbelen en te slapen om ’s morgens terug naar zijn huis te gaan. Stilaan leren ze elkaar beter kennen en halen ze herinneringen op. Hun dagelijkse routine valt op in het dorp waar geroddeld wordt en hun respectievelijke kinderen beginnen ook van zich te laten horen. Deze laatste korte roman van Haruf (1943-2014) is een poëtisch verhaal over eenzaamheid, geborgenheid en leeftijdloze nood aan gezelschap. Op een rustige manier, eigen aan hun ouderdom, nemen ze nota van alle problemen maar gaan gestadig en vastberaden verder. Op een stilistisch hoog niveau is dit een magnifiek verstild portret van de ouderdom, een prachtig stilleven om te koesteren. De auteur staat hoog aangeschreven in de Amerikaanse literatuur, maar is in Nederland minder bekend. Geschikt voor een breed lezerspubliek.