Deborah loopt tegen de zestig en haar tweede dochter gaat het huis bijna uit. Binnenkort is ze alleen in haar bouwvallige huurflatje op de heuvel in Noord-Londen, waar ze zich uit voorzorg over een bananenplant ontfermt. Haar hele leven al fantaseert ze over een mooi huis. Met een fontein. Nee, toch een rivier. Een vijgenboom. Terwijl haar leeftijdgenoten inmiddels daadwerkelijk villa’s en zelfs t
Onderwerp
Woningen, Levy, Deborah
Titel
Onroerend goed
Auteur
Deborah Levy
Vertaler
Astrid Huisman Roos van de Wardt
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Real estate
Uitgever
Amsterdam: De Geus, copyright 2021
280 p.
ISBN
9789044544503 (hardback)

Andere formaten:

Andere talen:

Besprekingen

Haar verhaal, telkens opnieuw

Volgens Virginia Woolf heeft een vrouw een kamer nodig om te schrijven, Deborah Levy denkt eerder aan een statig oud huis met een granaatappelboom in de tuin. En een ovale open haard als het even kan.

 

In dit derde deel van haar 'living autobiography' - een trilogie over haar leven als veertiger, vijftiger en nu zestiger - moet Deborah Levy zich opnieuw heruitvinden. In Dingen die ik niet wil weten, een feministisch antwoord op George Orwells essay 'Why I write' uit 1946, vertelde Levy over haar kindertijd in Zuid-Afrika en de ballingschap in het Verenigd Koninkrijk. De prijs van het bestaan was het relaas van het uiteenvallen van haar huwelijk en de bijbehorende thuis, en het opbouwen van een nieuwe met haar tienerdochters. Onroerend goed begint wanneer Levy's jongste dochter het huis uit gaat om te studeren. 'Binnenkort zou ik alleen wonen', schrijft ze. 'Hoewel ik sinds ik van haar vader was gescheiden een ander soort leven had gecreëerd, zag het ernaar uit dat ik binnenkort, op mijn negenenvijftigste, weer van voren af aan een ander leven moest zien te creëren.'

Tegelijk met de dochter verlaat Levy Londen, en vertrekt ze naar Parijs voor een schrijfresidentie…Lees verder

Reiken naar een leven ★★★★☆

In het laatste deel van haar trilogie wisselt Deborah Levy reflectie af met verhalen vol vaart en humor. Het nabije en alledaagse rijgt ze soepel vast aan het grotere geheel.

'Zelfs de meest arrogante vrouwelijke schrijvers moeten overuren draaien om een ego op te bouwen dat robuust genoeg is om januari mee door te komen, laat staan het helemaal tot december uit te zingen.' Aldus Deborah Levy in reactie op George Orwells essay Why I Write uit 1946, waarin hij egoïsme een noodzakelijke eigenschap noemt voor een schrijver. In haar trilogie van memoires, waarvan zojuist deel drie, Onroerend goed, in het Nederlands verschenen is, gaat Levy met hem in gesprek en toont ze hoe bij Orwell het vrouwelijk perspectief geheel ontbrak - niet doordat hij het doelbewust negeerde, maar doordat die blinde vlek een eeuw geleden nog volstrekt vanzelfsprekend was.

Levy is een mild, tastend polemicus, ze valt niet aan maar vult aan. Daardoor staat haar trilogie stevig en vanzelfsprekend op zichzelf, zoals Orwells essay losstond van de wereld van een vrouw die wilde schrijven. Levy's reeks neemt haar eigen biografie als uitgangspunt, zoals de onlangs overleden Jo…Lees verder

Schrijver op zoek naar haar droomhuis

De trilogie van Deborah Levy (1959) is geestig en inspirerend, leest lekker en brengt je een nieuwe vriendin.

Ze heeft al heel wat boeken op haar naam staan, wordt over de hele wereld gelezen en werd genomineerd voor diverse prestigieuze prijzen, maar geld voor een eigen huis heeft Deborah Levy (1959) niet. Zeker niet voor het droomhuis dat zij voor ogen heeft: groot, karaktervol, met een park van een tuin en een vijver of nee, bij nader inzien, toch liever een getijdenrivier. Omdat zo'n optrekje niet gratis is, werkt ze aan een scenario, maar omdat Levy het verdomt om haar heldin sympathiek te maken, een eis die aan vrouwelijke personages wordt gesteld, blijft ook die film in de mijmerfase hangen. Tussen droom en daad staat geld in de weg, en het besef dat het verwerven van een huis niet hetzelfde is als het verwerven van een thuis.

Over het (niet) hebben van een huis en het schrijven over vrouwen die zichzelf zijn kwijtgeraakt - 'verdwenen vrouwelijke personages' zoals Levy ze noemt - daar gaat het grofweg om in Onroerend goed, het derde en (voorlopig?) laatste deel van haar memoi…Lees verder

Suggesties