In Pietertje Pechvogel belandt Jojo weer eens in tal van grappige, vertederende en tegelijk herkenbare situaties. Er zijn de grappen en grollen van zijn vader, maar ook de dagelijkse belevenissen op school: knikkertijd, een diertje in de klas enz. Maar vooral Pietertje Pechvogel, een nieuwe klasgenoot, staat centraal. Zoals zijn bijnaam al laat vermoeden, heeft het kereltje altijd pech. Maar hij heeft wel heel wat vrienden. En dat kan niet iedereen zeggen. Zeker niet diegenen die het lot op soms oneerlijke wijze naar hun hand trachten te zetten. André Geerts speelt hier een subtiel spel van gevoelens. Verder zijn er nog de leuke opblaasbare lollyfiguren die de verrassende basis vormen van het verhaal en voor een hele reeks komische situaties zorgen.

Dit Jojoverhaal is eens te meer kinderlijk charmant. Geerts tekent een voor kinderen herkenbaar wereldje: grappige figuurtjes met al even herkenbare gevoelens. Geen grootse avonturen, maar doodgewone, zij het wat uitvergrote belevenissen die in elke klas of school aan de orde van de dag (kunnen) zijn. Ook de tekeningen, met hun eerder karikaturaal weergegeven personages, zijn best grappig. Jojo heeft niet de klassieke commerciële gladheid, maar is wel schattig en humoristisch. Het verhaal loopt vlot en laat je regelmatig grinniken.

Jojo richt zich in eerste instantie tot lezertjes van de lagere school, maar ook volwassenen zullen dit album met genoegen doornemen. [Jan Wouters]

Deeltje 10 in de serie Jojo beschrijft de belevenissen van het circa achtjarige jongetje Jojo thuis en op school. Sommige belevenissen passen op één pagina en eindigen met een grappige clou. Andere belevenissen vragen een paar bladzijden. Het geheel vormt een doorlopend verhaal. De verhaaltjes zijn vriendelijk, menselijk, humoristisch en staan dichtbij het kind. Tekenstijl, tekst en inkleuring zijn goed afgestemd op de doelgroep. Dat zijn basisschoolleerlingen van omstreeks tien jaar.